Mustafa Altunsoy
@Altunsoy60
Şu anda okuduğu kitap
Hakk'ın yolcuları Hak’ta buluşur
Varlık zerre, zerre Hakk'ı bölüşür
Kalp bedende Hak Hak diye çalışır
Kan damara varır varır hû çeker.
Hak mührü var ceylanların gözünde
Hak yazılı kâinatın yüzünde
Hak Resulü Muhammed'in(s.a.v.) izinde
Gönül Hakk'ı görür görür hû çeker.
NEDAMET
Ben bu hayat yolunda bahta kırgın çilekeş
Yürürken ağır aksak, gayemi unutmuşum
Kalp denilen mabedim zindan duvarına eş
Ruhumu bir yokluğun varında uyutmuşum
Bahtın yükü mümine gam değilmiş bilmedim
İmanım dimdik derken tam eğilmiş bilmedim
Sırça saray zannettim bu köhnemiş yapıyı
Nefis denen bilgenin cehaletine kandım
Kapı kapı gezerken boş geçtim bir kapıyı
Okyanusun önünde damlalara aldandım
Ben kendimi sanırken sürgün denilen varlık
Meğer varlığımızmış her gün anılan varlık
Yürek hoş olmayınca lisan hiç hakkı der mi?
Çırpındıkça zulmetin bataklığına battım
Kargaya mesken olan gönül bülbül ister mi?
Günüm günümü tutmaz ben kendime tezattım
Kul dünyadan giderken yalın yürür unuttum
Seccadeden uzakta alın çürür unuttum.
Beden denen kafeste tutsaktır hürriyetim
İçimi zindan eden dışımdaki özgürlük
Tamahın oltasına takılır her niyetim
Bin misli mükâfattan kaçmak düpedüz körlük
Büyüğün oyuncağı büyük metamdı benim
Şimdi çekemediğim bu yük hatamdı benim
Mavidir; yitiğimiz, mavidir beklediğimiz. Mavidir; özlediğimiz.
Mavidir; hiç gidemediğimiz limanlar ve hiç gelemediğimiz meçhul diyarlar.
Mavidir; kalbimizin derinliğinde içimizi sızlatan, tınlatan nağmeler.
Mavidir; yüreğimizin rengi en derinlerin ve hep enginlerin rengi.. Mavidir; ötesi ve berisi içimiz ve dışımız hep mavi.
Mavidir; içimizde cıvıldaşan nesimi, rüzgarlarla içimize dolan bir lisanı hafi.
Mavidir; hayallerimiz, özlemlerimiz, rüyalarımız, ufuklarımızda hicranla tüllenen şafaklar hep mavidir.
Mavidir; tutku dolu bakışlar, sermesti bezmine alemin uzanan ve hicranları yüklenen ilahi esinti.
Mavidir; kalbimize dolan üns esintileri ve ardından yasemenliğe dönen iklimi baki.
Mavidir; içimizin kıpırtıları ve tenhalarda saldığımız sedaların çağıltısı...
Sabır
Arada bir insan yapımı olmayan bir şeye dikkatle bak; bir dağ, bir yıldız, akan bir nehrin kıvrımları, o zaman bilgeliği ve sabrı bileceksin, daha da ötesi bu dünyada yalnız olmadığını.
HAYATTAN...
*Geniş ve rahat olmayı öğrendim... Ölümün dışında hiç bir şey göründüğü kadar önemli ve acil değil...
*Coşkulu ve neşeli olmadığım zaman, bunun hiç kimsenin suçu olmadığını ve gülümsemem gerektiğini öğrendim...
*Cesur olmayı; değilsem bile öyle davranmayı öğrendim... Nasıl olsa, aradaki farkı kimse anlamıyor...
*Cazibemle 15 dakika idare edebildiğimi, ama ondan sonra mutlaka bilmem gereken bir şeyler olduğunu öğrendim...
*Hiç kimsenin sır saklamadığını öğrendim!... Çünkü herkes, "birine söylemek ihtiyacı" hissediyor...
*Yanıtını bilmediğim ve emin olmadığım konularda "Bilmiyorum" demenin daha faydalı olduğunu öğrendim...
*Ağzımı kapalı tuttuğumda, fazla hata yapmadığımı öğrendim!...
*Başarıya çıkan bir "asansör" olmadığını, tırmanmak gerektiğini öğrendim...
*İnsanların bana sadece, -benim izin verdiğim şekilde davranabildiklerini öğrendim...
*Kıskançlığın, mutluluğun düşmanı olduğunu ve "mutlu olmak için başkalarına güvenme"nin sonsuza kadar hayal kırıklığı getirdiğini öğrendim...
*İnsanların kendinden daha az başarılı insanlarla, başarısını; mutsuz insanlarla da mutluluğunu konuşmaması gerektiğini öğrendim...
*Başkaları için olumsuz düşünüp acımasız ve kırıcı olanların, aslında güçsüz kimseler olduğunu ve sevgiyi sadece güçlü insanLarın bildiğini öğrendim...
*İnsanlara artık kızmıyorum... Çünkü, hayatlarında hataları, sorunları, mutsuzlukları olan insanların,karşılarındakileri kendi yerlerinde görmeye çalıştıklarını öğrendim...
*"Ben bu hatayı nasıl yaptım?" demek yerine, en mükemmel düşünenlerin bile hata yapabileceğini; önemli olanın, ders alıp yinelememek olduğunu ve yeni hatalardan daha az zararlı çıkmayı öğrendim...
*Hayattaki en önemli çözümün, neyin "önemli" olduğuna karar verip gerisini çöpe atmak olduğunu öğrendim...
*BENİ ELEŞTİREN, BANA BİR