Varlığı büyük boşlukları dolduracak mahiyette değildi fakat yokluğu müthişti.
İnsanın birine alışmasının, onun hayatındaki yerini ancak yokluğunda hissetmesinin trajik ve yoğun bir tasviridir.
“Biz geride kalanlar,asla tam olmayacak olanlardık.Yarım kalmaya mahkûm olanlardık.”
Kader aralarındaki derin bağa bir düğüm daha atarken geride kalanlar için de yüzleşme vakti gelmiştir.”