Elena
@Ametist2
61 okur puanı
Mayıs 2019 tarihinde katıldı
Son satırları birkaç damla gözyaşı akıttı
Son muydu belirsiz içimde yaşamaya devam edecek kendi satırlarımla
Mino, Hasan, Ayşe, Zehra, Nuri, Gülizar, Cahit, Cafer...
Derin bir burukluk hissettiğim, tanık olduğum
Tamamlanmayan bitişler insan hayatları, Gerçekliğimiz yaşadıklarımız değil onlara yüklediğimiz düşünceler
Gerçi ne kadar gerçek bu düşünceler
İyi okumalar, sevgiler...
Reklam
Çok tesadüfi denk geldiğim bir kitap, ve bir tesadüf anca bu kadar içten bir yol arkadaşı olabilirdi. Çoğu satırında kendimi buldum, çoğu satırında da kendimi bulmak istedim. Yakın zamanda İstanbul adalara gitmiştim ve hayranlıkla her bir caddesini yürümüş,bisikletle ise turlamıştım ve bu kitap sayesinde de sanki orda bir hayat kurdum ve orda serpildim. Kalemine sağlık Burcu Özer Katmer, bu satırları okuyorsanız bu size bir işaret bu kitabı da okuyun. Kal sağlıcakla...
ÇİÇEKLENMELER
Puan vermedi
Melisa Kesmez'in gene heyecanla, bazı yerlerinde güzel bir tebessümle bazı yerlerindeyse içten bir hüzünle okuduğum, bana ̂iyi hissetmemeliyiz iyice hissetmeliyiz ̂ sözünü satırlarıyla hissettiren hayatın içinden en son çıkan kitabı.
Kİtabın son 50 sayfasını soğuk bir kış günü ama kış güneşinin kendini besbelli gösterdiği bazen acıyıp sıcaklığını da gönderdiği tahta bankın üzerinde, ara vermeden küçük bir sokak kedisinin ziyaretiyle ve yanıma gelip bana eşlik etmesi ile bitirdim. Gerçekte okuduğum an bu şekilde idi ama zihin dünyam Türkan ile birlikte hayatta idi. Kitabın kapağını dikkatle incelerseniz saçları açık uzun saçlı ve saçlarında hayatı içine alan bir kadın tasviri görürsünüz.Çiçeklenmeler; bir büyüme hikayesi, dünyayla olan bağını değiştirme, güçlendirme hikayesi. Bİr çiçeçiğin oluşması için gereken hem güneş hem yağmur hikayesi(kitabın kapağını iyice incelerseniz kendinizce güzel edinimler edineceğinize eminim). Kİtabın içinde kendinize dair birçok şey de bulacağınıza eminim bir edebiyatçının dediği gibi: Biz aslında sadece kitap okumuyoruz her kitapta kendimizi okuyoruz. 115 sayfalık harika bir hikaye ,hepinize iyi okumalar dilerim. İncelemimi okuduğunuz için teşekkür ederim.
Spoiler içerir, özet şeklindedir.
Kitabın son sayfalarında ve özellikle son sayfayı okuyup kitabın kapağını kapattıktan sonra hissettiğim duygu içe çökkünlük idi. Bu nasıl tanımlanır bilemiyorum sanki biraz umutsuzluk biraz üzüntü ve çokça yaşanılamayan hayatın yası idi. Ali ve Dilaşub... Şeytana tutulan Ali onun aşüfte olduğunu kabul etmemek için Mesut ve birçok kişiye kavgaya tutuşmuştu ama Dilaşub bunu yapmaz demeden tüm kavga ve sinirini nur yüzlü Dilaşub'a haykırdı. Dilaşub buna rağmen kin tutmadı ve tüm hayırlı dualarını, sevme duygusunu Ali'ye harcadı. Ali yobazlaştı arsızlaştı, dünyevi hazlara sığındı belki yaşadıklarıyla yüzleşmemek için ama o gün geldi şeytan dişlerini gösterdi Dilaşub tüm ömründeki en güzel dakikaları Ali 'nin kollarında ölürken yaşadı belki de, Arsız şeytan dolaptan çıktı tüm olanları anlattı sanki övgü beklercesine ve Ali 'ye yaşatmak istediği sonu kendisi yaşadı. İyiler kazandı mı? Bilmiyoruz ama kötü bir saniye bile olsa kazanmadı bundan eminiz. İyilikle kalın.
Puan vermedi
Spoiler içerir
İlk yerli romanımızdır. Bir yıl boyunca (1872-1873) Hadîka gazetesinde yayınlanmıştır. 1875 yılında kitap olarak basılmıştır. Bu kitabı gördüğümde hep lise arkadaşım Melike gelir aklıma. Ön sıramda tek başına oturan, insanların gözünde farklı algılara sahip olan, dikkat çekmek için birçok şey yapan ama içinde güzel bir kalbi olan voleybol oyun arkadaşım. Nedensizce iyi anlaştığım sevdiğim ama birçok kişi tarafından güzel algılara sahip olmadığı için aynı zamanda uzak kaldığım fakat içinde barındırdığı temiz kalbi görüp yine de bağımı koparamadığım biriydi. Bir keresinde bu kitabı okuyordu ön sıramda ve bana kitabı fazlaca övmüştü. O zamandan beri onunla bağdaşmış bu kitap benim için. Aklıma birden bir şairin bir sözü geldi, çok sevdiğin bir şarkın olsun bunu insanlar da bilsin ve insanlar bunu her duyduğunda seni hatırlatsın... Dünyada kalıcı olmak mümkün mü? Kitap yazmak mı gerekli ya da doyasıya yaşamak yetmez mi ? Doyasıya yaşayacaksın bu hayatı, konuşarak, düşünerek, gezerek, çalışarak ve en güzeli gülerek... Her anını gülerek hatırlayacaksin güzel de olsa kötü de . Andı ve geçti ama zihninde kalıcı yer etti. Kitaba gelirsem çok beğendim. İlk romana göre gayet etkileyici, tabi aşk anlayışı bana ters geldi sadece görerek birbirlerine tutulmaları bana ilginç geldi. Ama aşk bu her şey mümkün. Ali bey, ragibe hanım, şerife hanım emine hanım Fikriye hanım...
