Ne var ki, uzak bir geçmişten geriye hiçbir şey kalmadığında, insanlar öldükten, nesneler yok olduktan sonra, bir tek, onlardan daha kırılgan, ama daha uzun ömürlü, daha maddeden yoksun, daha sürekli, daha sadık olan koku ve tat, daha çok uzun bir süre, ruhlar gibi, diğer her şeyin yıkıntısı üzerinde hatırlamaya, beklemeye, ummaya, neredeyse elle tutulamayan damlacıklarının üstünde, bükülmeden, hatıranın devasa yapışını taşımaya devam ederler.
min li ku hişt ku lê vegerim
hêre bikim dê bi ser ve bim
li wî gundî li wê navçeyê li vî bajarî?
zarokek bûm ez jî
wekî her zarokî, fêkiyê rojekê
wekî her kesî ji dara dêya xwe
ketim erdê ez jî
çawakî her fêkî bikeve ji darê
her stêr çawakî birije erdê…
ez jî ketim rojekê:
berî ku bikeve erdê oxirê qoserî!