Efendimiz(sav) başına gelen olayların hikmetlerini hissetmesine ve bilmesine rağmen mücadelesini hep sürdürmüştür.Bizse bir şeyin hikmetini anlayınca pasifize oluruz,ki bu hatalı bir yaklaşımdır.Bir hikmeti vardır,deyip yerinde saymak,tevekkül değil tembelliktir.Gözle koku almaya,burunla sesleri duymaya çalışman nasıl anlamsızsa,sebep-sonuç ilişkilerini yürüten ve mücadelenin merkezini oluşturan akılla tevekkül etmek de öyle anlamsızdır.