Betül M
@Anaphora
Ne biçim bir karmaşa bu bendeki! Bir şeyi hatırladım sandığımda, aslında başka bir şey düşünüyorum; görüyorsam bilmiyorum ve en iyi dalgınken görüyorum.
Reklam
Hemen hep kendimizin dışında yaşarız ve hayat hiç bitmeyen bir bozgun, bir
dağılmadır. Bir taraftan da bir merkez gibi kendimize yönelir, kendi etrafımızda gezegenler misali saçma, uzak elipsler çizeriz.
Kendimi dibinde gördüğüme göre, hangi suyun başında duruyorum?
Kabul etmeliyim ki o zaman ne
idiysem, şimdi de tıpatıp aynısıyım. Ve her şeye rağmen, eski ben
’e göre büyük ilerleme
göstermiş olduğumu hissettiğim için merak ediyorum, madem o zaman da aynıydım,
gelişme nerede.
Başkalarıyla birlikte hareket ettiğimde en azından bir şeyi kaybetmiş olurum: tek başıma
hareket etme imkânını.
Reklam