Betül M
@Anaphora
Bir insanın ruhu, bizim klişeleşmiş, yavan açıklamalarımızın bize yutturmaya çalıştığından daha çok karmaıştır derdi. (…) Biz tabaka tabakayız, içimiz uçurum dolu, ruhumuz yerinde duramayan cıva gibi, huyumuzun rengi ve biçimi durmadan salladığımız bir çiçek dürbünündeki gibi değişir.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Aslında basit, gerçek bir hareket. Ve ne yaptımsa sadece kendim için yaptım, başkaları seyretsin diye değil. Bir insan bir şeyi sadece kendisi için yapsaydı ve haberi olmadan bir milyon insan onu seyredip, yaptığını kitsch sayarak pis kahkahalarla gülselerdi: Nasıl bir hüküm verirdik biz?
Yabancılaşmak
Eskiden bu yüz benim içimdeydi, benim bir parçamdı. Şimdiyse dışarıda kalıyordu, asla benim içimde yer almamış bir yabancının yüzünden daha yabancı olarak. Göğsümün içi öyle yırtıldı ki, öyle yırtıldı ki.
(Kitaplardan) Birinde, melankolinin günümüzün tipik bir deneyimi olduğu yazıyordu. “Saçmalık!” diyerek kızdı Amadeu. O, melankolinin zamanla ilgisi olmayan bir deneyim olduğunu söylüyordu, insanların tanıdığı en değerli şeylerden biri olduğu kanısındaydı.
“Çünkü melankolide insanın bütün kırılganlığı görünüyor,” derdi.
Solidão por proscrição, dışlanarak yalnız kalma
Solidão por proscrição, dışlanarak yalnız kalma, diye not etmişti Prado. Başkaları bizden ilgilerini, saygılarını ve takdirlerini esirgerlerse neden onlara şunu söyleyemiyoruz: “Bütün bunlara ihtiyacım yok, ben kendime yetiyorum?” Bunun elimizden gelmemesi korkunç bir özgür olamama biçimi değil mi? Bu bizi başkalarının kölesi yapmıyor mu? Buna karşı hangi duyguları bent olarak, koruma duvarı olarak koyabiliriz? İçimizdeki sağlamlık ne türde olmalı?