İnsanlar arasında başkalıklar, aynada görülen hayal gibi aldatıcıdır;insan birdir. Bir milletin fertleri, aynı vücudun organları olduklarını unuttukları zaman millet yıkılır.
İnsanların,ruh ve irade bakımından parça parça bölünüp ayrılmaları, insanlığın bunca sefaletletlerini yaratıyor. Hele bir milletin fertleri arasında zümreleşmeler her gün yeni felâketler doğurucudur.
Kendi hakikatimizi müthiş bir egoizm ile tayin eder,sonra elimizi âleme açarak doğru düşündüğümüzü ispat edici delilleri âlemden dileniriz ve böylelikle davranmada oluşumuzun asla farkında olmayarak fikirler,haklar, hakikatler savunuruz.
Varlığımızı esir ederek arkasından sürükleyen zavallı ihtiraslarımızı göremeyiz de fezada muhteşem bir uçuş veya şahane bir yarış yaptığımızı iddia ederiz.
Cinsiyete bağlanan aşk ve onda aranan içi boş,meyus tesellinin şifa vermeyişi gibi, insanın yine insan oğluna karşı yaşadığı zaferlerin karanlık, ürkütücü ve bedbaht neşesi, kâinatın bütününden varlığı koparmış olmalarından ileri gelmektedir.