Bir zamanlar "Çok şey
yapacağım, ölmeyeceğim! Bir devim ben ve görevlerim var!" derdim.
Ama bu devin tek amacı var şimdi, kimsenin umurunda olmasa da, yoluyla yordamıyla ölmek...
Ne olursa olsun, kuyruğu dik tutacağım.
Ne hatırladım, biliyor musun ağabey? dedi.
Bir gün rahmetli annemle
tartışıyordum:
"Seni dinlemek istemiyorum," diye bağırıyordu... Sonunda şöyle
dedim ona: "Beni anlayamazsınız anne, ikimiz ayrı kuşakların insanlarıyız çünkü."
Bu sözüme çok gücendi, bense, "Ne yapayım," diye düşünmüştüm,
"İlaç acıdır, ama gene de yutmak gerekir." İşte sıra şimdi bize geldi, çocuklarımız onların kuşağından olmadığımızı söyleyecekler bize ve biz bu acı ilacı yutacağız.