Halkı hayatın kenarına itmişler, aşağılanmış, kıvranıyor orada, ama bir yandan da ister istemez, düşünüyor. Ama neyi?
Neden kenara itildim?
Neden her şey bol, ama ben açım?
Ve neden herkes akıllı, ben aptal ve cahilim?
Nerede esirgeyen, bağışlayan, yoksul, zengin ayırt etmeden herkesi seven Tanrı?
Karanlık bir yaşamın insanları olarak bizler her şeyi hissederiz, ama duygularımızı dile getirmekte zorlanırız, duygularımızı anladığımız, ama dile getiremediğimiz için kendimizden utanırız. Ve çoğu zaman utancımızdan, düşüncelerimize kızarız.
Her yandan vurur bize yaşam, iğneler bizi, biraz dinlenmek isteriz, ama düşüncelerimiz engel olur buna.