Hayagücünün kendisi uzamdaki nesnelere dokunmayı, onlarla karşılaşmayı bırakmaz, her şekil, bilincin sürdürmek zorunda olduğu bir kurmacadır sanki. Bu tek bir bilinci kendine mal eden insanların en büyük kibridir.
Resme olan sevgim, ressamların vücutlara, cisimlere onların var olmadıklarını bilecek kadar uzun bakmış olmalarındandır. Yazarlar gerçekçiliğe mecburdurlar çünkü çantalarından zihinsel görüntüler çıkarırlar; halbuki ressam, hayalgücümüze şiddet uygulama hakkına, o muhteşem hakka sahiptir.