Olsun be , biraz sabırlı ve dikkatli olursam , neden olmasın ki?... hem kaderimi bile değiştirebilirim bu kez belki de...
Bu düşüncelerle gittim salona ve bir çeyrek saatte tam iki yüz guldenle çıktım oradan. İstasyona geldim , trene bindim. Kafamdaki düşünce hâlâ aynıydı.
“Neden olmasın ki?...”