Belki sevemedim dünyayı, belki yabancısıyım insanların. karanlığına doğuyorum gecelerin, gündüzler leke oluyor zamanın acımasız döngüsünde. bir hatıra oluyor kanıyor yüreğim, bir ceset oluyor yaşıyorum, gözyaşı oluyor taşıyorum yağmurdan. ölü kelimelerle yazıyorum hayatımın şiirini, kimliksiz ve sönük, hep acıya hep kedere dönük ruhumla çeliyorum aklını bu dünyanın. yoksun, diyorum, biraz daha yoksun ve daha çok yoksun. yokluklarımdan bir varlık çıkıyor ortaya, yalnızlıklarımdan kocaman bir kalabalık. şimdi bir sıfır kadar hiçsiz, unutuluş kadar hissiz, intihar kadar soğuk ve bedensizim. ve bütün yazarlara sesleniyorum, ben yazılmamış bir hikayeyim, eğer cesaretiniz varsa beni anlatmaya, sayfaları boş bırakın, yüz sayfa boşluk, bin sayfa boşluk, daha çok boşluk. bütün gördüğüm, bütün hikayem, kör olasıca bir boşluk.