Bir ışık yandı ve ardından iki gölge kenetlendi birbirine,
Işık söndü, gölgeler ise hala kenetlenmiş halde duruyordu,
Kız, çaresizce gülümsedi “yarın gidecek misin?” ağlıyordu…
Genç adam, kızın yanaklarından süzülen yaşları sildi elleriyle
“Gideceğim evet...” ağlamıyordu.
Ya da biz öyle sanıyorduk…
Sessizce, bir kuş uçuşu gibi sessizce öpüştüler, sanki en ufak bir seste her şey bitecekti ve şafak erken sökecek ve gün erken gelecekti,
“Gitme!” dedi kız sessizce fısıldayarak “ne olur gitme”
Genç adam başını öne eğdi ve kızın gözlerine bakamadı,
Gitmeliydi ve gidecekti,
Yarın güneşin ilk ışıkları ile gidecekti,
Ya da biz öyle sanıyorduk…