İki cinsin birbirine karşı kışkırtılması; üstünlük iddialarının ve zayıflığın bir tarafın üstüne yıkılması, insanlığın taraflara bölünmüş olduğu ve bir tarafın öbürünü yenmesi gerektiği gibi konular kürsüye çıkıp başöğretmenin elinden süslü püslü bir kupa almanın çok önemli olduğu özel ortaokul aşamasına aittir. İnsanlar olgunlaştıkça “taraflara” başöğretmenlere ve süslü püslü kupalara inanmayı bırakırlar. Her durumda söz konusu olan kitapsa bir daha çıkmayacak biçimde beceri etiketleri yapıştırmak çok güç bir iştir. Günümüz yazınla ilişkin eleştiriler yargıya varma güçlünün değişmez örnekleri değil midir? Aynı kitabı hem “bu müthiş kitap “hem de “bu değersiz kitap”denmektedir. Övgü ve yergi her ikisi de bir anlam taşımazlar. Hayır bir değerlendirme yapmak zamanın boş geçmesini sağlamakla birlikte tüm uğraşların en gereksizdir ve değerlendirme yapanların dediklerine boyun eğmek tutumların en onursuzdur. Yazmak istediklerinizi yazdığınız sürece önemli olan tek şey budur bunun yüzyıllarca mı yoksa yalnızca saatlerce mi önemli kalacağını kimse söyleyemez. Ama kafanızda yarattığınız dünyanın tek bir telini elinde gümüş bir kupa tutan boş öğretmenin ya da bir ölçü cetveli tutan profesörün sözüne uymak için gözden çıkarmak en aşağılık ihanettir ve eskiden insanların başına gelebilecek en büyük felaketler arasında sayılan bekaretin ve servetin gözden çıkarılması bunun yanında yalnızca bir pire ısırığı gibi kalır