Nehir
@Aperionnn
Her birimiz cenneti de cehennemi de içimizde taşıyoruz.
DİSTOPYA TÜRÜNÜN KÜLT ESERLERİNDEN
Montag: Bir kadın kitaplar uğruna yanabiliyorsa, kitapların içinde bir şeyler olmalı...
Fahrenheit 451 daha öncesinde bir kere okumaya teşebbüs ettiğim ancak ilk 100 sayfanın çok sıkıcı olması nedeniyle yarıda bıraktığım bir kitaptı. Geçenlerde gözüme çarptı ve tekrar bir şans vermek istedim ve iyi ki... iyi ki vermişim.
Sesli önsöz ve sonsözün kitabın kendisinden bile daha anlamlı olması.. kitapların yakıldığı bir gelecekten bahsedip, ismini kitabın yanma derecesinden alması, herkesin okuması gerekiyor.
Yalnız şöyle bir nokta da var ki konu mükemmel ama yazarın olayları işleyiş ve aktarış şeklini beğenmedim, çok daha iyi anlatılabilirdi bence... belki de çeviriden kaynaklıdır bilemiyorum...
Reklam
Belirli bir metafor üzerinden ilerleyen franz kafka kitabı. İlk okunduğunda net anlaşılamayabilir.
Gregor Samsa aslında hiçbir zaman böceğe dönüşmedi. Kafka böcek metaforu üzerinden toplumu, toplumun yapısını anlatıyor aslında. Gregor Samsa belirli kalıplaşmış yargıların dışına çıktığı için toplum tarafından dışlanan bir adam. ve bu yüzden kendini adeta bir "böcek" gibi hissediyor. daha sonra tüm bu yaşadığı şeylere dayanamayıp ölüyor zaten kitabın sonunda. bir yerde "hayatın çarkında dönmeyi reddettiği için o çarkın altında ölen bir adam." olarak bahsediliyor Gregor Samsa'dan...
SİYAH DEHLİZLER
Mailiklerle dolu hayallerin simsiyah dehlizlerde boğulmasının hikayesi Mai ve Siyah. Mailiklere ulaşabileceğinin inancı ve azmi ile yaşayan Ahmet Cemil'in, her zorluğa karşı gösterdiği sükunet ve sabrına hayran kalarak okunan etkileyici bir eser.
Talihsiz başlayıp, yine talihsiz devam eden hayatın, hep boşa çıkan emellerin ve bekleyişlerin hüznüne ve hayal kırıklığına tanık oldum bu hikayede. Son sayfaya kadar belki..! bu defa...! artık dönüm noktası belki burasıdır...! beklentisi ile sayfaları çevirdim ama nafile.
Kitabı okuduğum süre boyunca aklımda “Hayat nasıl başlarsa öyle mi devam eder? Hiç dönüm noktaları yok mudur? Hep dönüp dolaşıp başladığı noktaya geri dönmek zorunda mıdır insanoğlu? ” soruları dönüp durdu. Sanırım çoğunlukla evet.
Ahmet Cemil’e bazen kızasım geliyor, “Neden böyle yaptın? ” diyerek, ama omuzlarındaki yüke de kıyamıyorum ki. Düşlerine sarılan, sonra da onları tek tek terk etmeye mecbur kalan yorgun bir yürek ne de olsa Cemil.