Ilknur salamova
@AprilandJune
Sadakat1000Kitap
Sadakat korkunç bir bencillik ve aynı zamanda insan hayatındaki çoğu menfaat gibi kibirli bir şey değil mi? Sadakat beklerken, ötekinin mutluluğunu
istiyor muyuz? Ve o, sadakatin incelikli hapishanesinde mutlu olamıyorsa, yine de ondan sadakat beklerken onu gerçekten sevdiğimizi söyleyebilir miyiz? Ve eğer onu mutlu olacağı şekilde
sevmiyorsak ondan herhangi bir şey, sadakat ya da başka bir kurban talep etmeye hakkımız var mı?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hayatın en büyük sırrıAlıntı
Çünkü daima ötekini severiz, daima onu ararız, hayatın bütün koșullarında ve değişikliklerinde... Bunu biliyor
musun? Hayatın en büyük sırrı ve en büyük hediyesi, 'aynı türde' iki
insanın karşılaşmasıdır. Bu son derece nadir görülür -doğanın hile
ve zora başvurarak böyle bir ahengi engellemesinden kaynaklanıyor
olmalı- ; belki de sebebi, dünyanın yaratılması, hayatın yenilenmesi
için birbirini ebediyen arayan, zıt akortlu insanlar arasında oluşan
gerilime ihtiyaç olmasıdır. Bilirsin iște, dalgalı akım... Nereye baksan pozitif ve negatif yükler arasında enerji alışveriși. Bu ikiliğin arkasında ne çok umutsuzluk, ne çok kör umut var!
Kader bizim açtığımız kapıdan girer1000Kitap
İnsan ne yașayacağını biraz da kendi belirler. Yașanması gerekeni belirler, yanına çağırır ve bırakmaz. İnsan böyledir. Yaptığının vahim olduğunu
ilk andan itibaren bildiği halde yine de yapar. İnsan ve kaderi bir-birlerine tutunurlar; birbirlerini çağırır ve șekillendirirler. Kaderin
hayatımıza gizlice girdiği doğru değildir. Hayır, bizim açtığımız kapıdan girer ve ondan daha da yaklaşmasını isteriz. Hiçbir insan çelik gibi bir meşruiyetle kendi varlığından, karakterinden kaynaklanan bir musibete eylemler ya da sözlerle sırt çevirecek kadar güçlü ve
zeki değildir.
Katlanmak1000Kitap
Fakat ruhunun derinlerinde bir
sancı saklıydı: Olduğundan farklı olma arzusu. Bu, bir insanın
kaderden yiyebileceği en büyük silledir. Olduğundan farklı olma
arzusu: Kalpte yanan hiçbir arzu daha acı verici olamaz. Çünkü
insan hayata ancak kendi kendisi ve dünya için tașıdığı anlamla uzlaşarak katlanabilir. Nasılsa öyle olduğu gerçeğiyle uzlaşmalı ve bu
bilgece davranış için hayattan övgü almayacağını, kibirli, egoist, kel
ya da göbekli olduğunu bildiği ve buna katlandığı zaman göğsüne
madalya takılmayacağını bilmelidir; hayır, övgü ya da ödül almayacağını bilmelidir. İnsan katlanmak zorundadır, işin bütün sırrı budur. Kendi karakterine, kendi tabiatına katlanmak zorundadır;
çünkü ne tecrübe ne de kendi eksikliklerine, şahsi menfaatlerine ve
açgözlülüğüne dair içgörü bir şey değiștirir. Arzularımızın dünyada
tam bir yankısı olmayışına katlanmak zorundayız. Sevdiklerimizin
bizi sevmemesine ya da umduğumuz gibi sevmemesine katlanmak
zorundayız. İnsan ihanete, sadakatsizliğe katlanmak zorunda; ve
son olarak, ki bu bütün görevlerin en zoru, birisinin karakter ya da
zeka yönünden kendisinden üstün olmasına da katlanmak zorunda.