Kocaman çığlıklarımız vardı, içimize hapsettik. Her türlü kötülüğe rağmen umudu korumayı, ağız dolusu patlayan kahkahanın karanlıklarla baş etme gücünü kaybettik. O halde yeniden gülümsemeli, kahkahalarımızla ortalığı yıkmalıyız. Yani Venceromos'ta söylendiği gibi "Geçmişe ağlamak fayda vermez!"
O halde dünü hatırlamalı ve yeniden yan yana gelmeliyiz. Aksi halde Nazım Hikmet 'in dizelerinin vebali üzerimize olsun: "Ve açsak, yorgunsak, alkan içindeysek eğer ve hala şarabımızı vermek için üzüm gibi eziliyorsak kabahatin çoğu sende..."
Gerçek her zaman iyi midir? Daha doğrusu gerçeği ortaya çıkarmak her zaman iyi sonuç verir mi, yoksa yaşayabilmeleri için, insanların sahte dünyalarına göz yummak daha mı doğru?