O zaman ne diye şaşmalı gerçeği bilmeyenlerin birçok şeyler üstüne, bu arada acıyla tatlı ve ikisinin ortası üstüne yanlış düşünceler kurmasına? Zevkten acıya geçtikleri zaman bunun acı olduğuna inanmakta haklıdır çünkü acı duyarlar gerçekten. Acıdan da ikisinin ortası bir hale geçtikleri zaman zevkin ta kendisine vardıklarını sanarlar elbet. Beyazı bilmeyenlerin bozla karayı birbirinin tersi sandıkları gibi, onlar da asıl zevkin ne olduğunu bilmedikleri için acısızlığı acının karşıtı sanıp aldanırlar.
Ömürleri boyunca kimsenin dostu olamaz bu adamlar; ya efendidirler, ya köle. Gerçek özgürlük, gerçek sevgi, zorba ruhlu bir insanın hiçbir zaman tadamayacağı bir mutluluktur.
Demek ki sevgili dostum, bir insanı tabiatı, alışkanlıkları ya da her ikisi birden, sarhoş aşık, deli ettiler mi o insanın zorba olmak için hiçbir eksiği kalmamıştır artık.
Halk yağmurdan kaçarken doluya tutulmuş, özgürlüge kavuşmak isterken eli sopalı kölelerin kulluğuna düşmüş oldu. Aşırı ve düzensiz özgürlük ona köleliğin en ağırını, en acısını, efendilerin en belalısını getirecekmiş meğer!