Alçak zalim Sırpların soykırım vahşetlerine dair acı hatıralar..
Kameraya bakarak konuşuyordu filmde, film değil hepsi gerçek “Müslümanlardan intikam alma vakti geldi." İntikam. Dokuz aylık bir bebeğin kafasına kurşun sıkılmış mesela, intikam olarak. Bebeği öldürdükten sonra da duvara “Küçük Türkü öldürdük” diye yazmışlar. Benim aklım almıyor. Çatlıyor damarlarım..
Reklam
Mavi önlüklü beyaz yakalı ilkokul yılları.. Nasıl unutulur ki..
Kekeleyerek okunan şiirleri, unutulan mısraları? Tahtada matematik problemi karşısında duran, sadece duran, dokuzla yediyi çarpamadığı için ürken gözleri? Çirkin yazılarla dolu yıpranmış ya da özenle kaleme alınmış kelimelerle dolu tertemiz, kenarı ataçlı defterleri? Okuma bayramının tatlı telaşını? Cuma günü başka türlü çalan zili?..
Çocukların sınıfı dolduran şen sesini, havaya kalkan küçük parmakları, ilk gün küt küt atan küçük kalpleri, haşarı oğlanları, saçları sımsıkı örülmüş kızları, beslenme saatinde birbirine karışan kokuları, küçük çantalardan çıkan kek dilimlerini, poğaçaları, elmaları, not çizelgelerini..
Filistin Gazze Doğu Türkistan.. Nice mazlum beldeler..
"Her gün bomba ve silah sesleri altında nasıl yaşıyorsunuz neler hissediyorsunuz?" Özgüvenle sormakta haklı muhabir, onun dünyasına ait değil bu sesler, nasıl olsa duymayacak o sesleri ülkesine döndükten sonra..
Ağlamadan gözyaşı dökmeden rahatlayamaz insan..
Ağlama isteğim artıyor, gözlerim ve göğsüm yine doluyor, herkes bana bakıyor, bakmayın, lütfen, doya doya ağlamak istiyorum çünkü.. Hiç ama hiç iyi değildim. Hayatım yere düşüp kırılmıştı, parça parça, tuz buz..
Reklam