Ardagrst
@Ardgrst
Okumak iptilâdır, müptelâlara selam olsun.
11 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi·160 syf.·
19 günde okudu
·2025 14. kitabı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Siz, kadının gelişmesine izin vermediniz. Onu zayıf bıraktınız, sonra da “Sen zayıfsın.” dediniz.
Eğer siz, kadına eğitim için; dinî ve ilmî meclislere katılması, tartışma ortamlarında ve konferanslarda bulunması, okuması, kütüphane sahibi olması, üniversite tahsili görmesi için fırsat verseydiniz, o da sizin kadar bilgili ve hak sahibi olurdu.
İlmi ve dinî konuları bugünün anlayışıyla insanlara aktarma iddiasında olan Hüseyniye-i İrşad gibi kurumlara katılma hakkını da elinden almazdınız.
Siz hiçbir zaman kadınlar için bir kütüphane açmadınız, bir üniversite kurmadınız.
Fikrî seviyesi yüksek, ciddi dinî toplantıları erkeklere has kıldınız; kadınları ise bundan mahrum ettiniz.
Kadınların sadece sizin arzu ettiğiniz biçimde, ağlama meclislerine katılmalarına izin verdiniz.
Böylece kadında ne fikir, ne bilgi, ne de şuur kaldı.
Bugün biz, kadına vermemiz gereken hakları vermedik.
Üstelik vermediğimiz halde ondan beklenti içine girdik.
Oysa kadın, kendisine bizden gelmeyen hakları başka yerlerden kolaylıkla elde etti.
Artık düşünce ve farkındalık düzeyi bakımından sizinle aynı seviyededir.
Siz eğer ilim meclislerinde, ders ortamlarında, konferanslarda veya üniversitelerde erkekle kadın arasına perde çekip; kadını kat kat örtülere bürüyüp en arka sıraya oturtursanız, onu konuşmacıyı görmekten, soru sormaktan, itiraz etmekten, hatta konuyu anlamaktan mahrum bırakırsanız kadın gördüğü bu hakareti, yaşadığı bu bedbahtlığı ve çaresizliği dine yüklemez mi?
Kurtuluşu, böyle aşağılanmayacağı başka yerlerde aramaz mı?
Bugünün kadınları artık eskisi gibi değildir.
Düşünen, soru soran, dünya olaylarından haberdar kadınlar; Avrupa edebiyatını, dünya ideolojilerini, sanatını, felsefesini, medeniyetini ve bilimini okumakta, araştırmaktadır.
Peki bu durumda, yalnızca kadın olduğu
Sizin dininiz size, benim dinim de banadır.(109:6)
Ali Şeriati’nin Dine Karşı Din kitabı, okurken hem kafamı kurcalayan sorulara cevap aradığım hem de bazı düşüncelerimle yüzleştiğim bir kitap oldu. Şeriati bu kitapta, bizim “doğru” zannettiğimiz ama aslında İslam’la hiç ilgisi olmayan pek çok şeyi eleştiriyor. Özellikle halk arasında din diye benimsenen bazı hurafelerin aslında din kisvesi altında sömürüye hizmet ettiğini çok açık ve cesur bir dille anlatıyor.
Kitap boyunca “Hak din” ve “küfür dini” diye iki ayrı çizgi çekiyor Şeriati. Bir yanda gerçekten insanı özgürleştiren, adaletli, vicdanlı olan İslam; diğer yanda ise dini kullanarak insanları baskılayan, susturan, ezen düzenin dini... Ve çoğu zaman biz bu ikisini birbirine karıştırıyoruz diyor.
En çok etkilendiğim kısımlardan biri, dinin aslında bireyin içsel yolculuğuyla ilgili olduğu, yani aileden, çevreden gelen şekilci bir din anlayışıyla gerçek İslam’ın aynı şey olmadığı düşüncesiydi. Şeriati, dini sorgulamanın, düşünmenin, anlamanın önemini vurguluyor. Körü körüne inanmanın değil, bilerek, anlayarak inanmanın peşinde.
Ayrıca çok dikkat çekici bir başka nokta da şu: Kendini “aydın” olarak gören bir insanın dine yöneldiğinde hemen “gerici” ya da “yobaz” damgası yemesi... Şeriati bu duruma çok içerliyor ve haklı bir sitemle bunu dile getiriyor. “Neden bir insan hem düşünen hem de inanan biri olamaz?” sorusunu ortaya koyuyor aslında.
Genel olarak kitap, biraz sert bir dil kullansa da, okuyana ciddi anlamda düşünme fırsatı veriyor. Özellikle günümüzde dinin hem bireysel hem toplumsal anlamda nasıl algılandığıyla ilgili çok önemli şeyler söylüyor. Dine ya da dine karşı bakışımızı sorgulamak için kesinlikle okunması gereken bir eser diyebilirim.
Ancak şunu da belirtmek lazım: Ali Şeriati, Şii kökenli bir düşünür. Her ne kadar bazı Şiiler onu “fazla