Uzak
Gözümü açar açmaz anlıyorum ki uzağım.
Adım atarım, yine anlarım ki uzağım.
Sokağa çıkarım, yolları seyrederim.
Bu şehir bana yakışıyor ama ben onu sevmiyorum.
Bu şehir beni bir fırsat olarak görüyor,
kendi kızı gibi değil.
İşte beni çalışan bir el olarak görüyorlar,
yorulan bir beden olarak.
Hiçbir göz beni tanımıyor.
Hiçbir ses adımı doğru söylemiyor.
Her yanlış söyleyiş,
ne kadar uzak olduğumu hatırlatıyor.
Gece olunca uyumaya yatarım.
Duvarlar benimle alay eder.
Özlerim… ama söyleyecek kimsem yok.
Fotoğraflar başka bir hayattan kalmış gibi.
Özlediğim sesler artık gelmiyor.
“Dönmek istiyorum” derim sessizce.
Yastığımı ıslatan gözyaşlarıyla uyurum.
Evimi düşlerim.
Uyanırım.
Ve yine ölürüm.
Gözyaşlarımla ağladım
İçimde bir şey kırıldı, adını koyamadım.
Gözlerimde boşluk,
dokunuşlarımda boşluk.
Düşünmek istemedim.
Bir sigara yaktım
ve yalnızlığımı dumanla doldurdum.
Bir kelime yazdım
ve hemen ağzımda yabancı oldu.
Kimi arayacağımı bilmiyorum
Çocukken kaybettiğim kuklalar.
İçimde öfke büyüdü
Ve kimseyi,
dünyayı da umursamıyor.
Rüyalarımda büyük bir darbe oldu
Ve ben
boş bir alan olarak kaldım.