Kimse "ben şöyleyim, ben" böyleyim dememeliydi fazla. Belki de her insanın içinde hiç tanımadığı biri gizliydi. En sıkıntılı,en beklenmedik anlarda çıkıveriyordu. ... Sadece tepemizdeki sema değil,aslında tek tek her insan koca bir muammaydı.
Nedendir açılıvermemiz birdenbire hiç tanımadığımız bir insana? Nedendir dile getirmemiz daha evvel kimselere söylemediklerimizi, başkasına değil de, tek ona? Kalbimizi gümüş tepsi içinde ikram edercesine bir yabancıya göstermemize sebep nedir?