İnsan, kendinden bahsederken bir ilüzyon kurar;
ona inandığında artık olanı değil, sana gösterileni görürsün.
Ve ilk hayal kırıklığını aslında onlar yaratmaz. Sen, sözlerine inanıp eylemlerini görmezden geldiğin an kendin kurarsın.
Kendi gecemi omuzlarımda taşıyan bir mahkûm gibi, hakikati ararken yaralarımı mabet sanıyorum; ve herkes uyurken ben, kırılmış bir aynada Tanrı’yı, aşkı ve kendimi aynı anda arıyorum.
