Çocuk oldum sonra ağladım, yağmur bile beni ayıpladı.
Söz dedim, söz verdim.
Ruhumu gömdüğüm yer hala belli.
Güneşi özledim, sonra seni
Keşke gölgesine razı bir fesleğen olaydım.
Ahlakın bir özü de varlığı incitmemek. İnsanı, hayvanı, bitkiyi. Üzerinde yaşadığımız toprağı. Nezaket zaaf değil kuvvettir. Onu ne başkasından ne de kendimizden esirgeyelim.
Kemal Sayar
Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı,
yetmişinde bile, mesela, zeytin dikeceksin,
hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil,
ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için,
yaşamak yanı ağır bastığından.