Bazı vedalar sessizdir. Ne bir kelime dökülür dudaktan ne de bir gözyaşı gözlerden süzülür. Sadece içimizde bir şey eksilir, fark ettirmeden. Beklentinin usulca çekip gitmesi gibi... İnsanın içindeki beklentiyi bitirmesi de bir vedadır aslında. Bir hayalin, bir umudun, bir ihtimalin ardından el sallamaktır. Ve belki de en ağır olanı budur; çünkü kimse fark etmez gidişi, sadece sen bilirsin neyi uğurladığını. 🫧