“Acıyı dışımda bir şey gibi gördüğüm sürece problem vardır. Ama onun ben olduğunu görürsem, her şeyin anlamı değişir.”
Acıdan ayrı olmadığımızı fark etmek, özgürlüğün kapısını aralar.
“Acıya ad vermediğimde, onunla ilgili korku da yoktur.”
Acıya isim verdiğimizde onu dışsallaştırırız. Etiketlemeyi bıraktığımızda, sadece saf bir deneyim kalır.
“Acı çeken ben miyim, yoksa ben acının kendisi miyim?”
Çoğu zaman acıyı kendimizden ayrı bir şey gibi görürüz. Oysa acı bizden ayrı değil; biz acının ta kendisiyiz.