Annemi ve babamı yüzüstü bırakmak pahasına terk etmek istiyorum her şeyi. Benim getirdiğim üç kuruş olmadan da yaşayabilmelerini istiyorum. Ben yokmuşum gibi davranmalarını, beni bırakmalarını istiyorum.
Ve yeniden inanıyorum ki, bazen hiçbir şey güzel geçmiş bir çocukluk kadar acı vermiyor.
Elimde olmadan küçük görmekten korkuyordum onu ya da yüceltmekten, bir yere koymaktan. Benim için birisi olmasından. İşte bu sebeplerden, iyi ya da kötü daha fazla bir şey duymak istemiyordum. Hem, kim başka birini gerçekten dinliyor ki?