Yanımda olmayanlar üçün darıxıram nəsə. Ehtiyacım olmadığını bilirəm, necə ki, onların da mənə ehtiyacı yoxdu əslində. Lakin bu tam başqa bir hissdi. Adını belə bilmədiyim bir hiss. O gedəli hisslərim çox qarışığdı. Tükəndim. Heçnəyin xəyalını qurmuram, qura bilmirəm daha əvvəllərdəki kimi. O zaman daha da çətinləşir hərşey. Səsinmi dindirər içimdəki bu ağrıları, yoxsa bir gülüşünmü unutdurar hərşeyi bilmirəm. Lakin bildiyim birşey var, nə qədər az xəyal qursan o qədər də canın az yanar. Daha az xəyal qırıqlığı yaşıyarsan. Əslində nə edsəy edəy, o günlərə qayıda bilmərik. Vaxtında çox haqsızlıq etdik o anlara, o yaşanmışlara. Həm biraz da yorğunam, artıq xoşbəxt olacaq gücdə belə deyiləm. Onun üçün artığ həyat çox mənasız və boş görünür mənə...
22:00