Bende utançla cüret arasında çok küçük bir mesafe vardır.
Çocukluğumla bugünkü ben arasında da çok kısa bir mesafe olduğu için belki de bu.
Her şey o günlerden kalma ve çok taze...
Sessizce köşede durmam, olan biteni anlamadığım anlamına gelmiyor.
Bilakis hepinizden daha fazla hissediyorum.
Daha fazla gözlemliyorum.
Bunlarla o kadar meşgulüm ki içimdeki işleri bitirip dışarıya kafamı uzatmam zaman alıyor, bazen de hiç uzatmıyorum.
Oysa varım.
Andayım...
Hem de belki, hepinizin olduğundan çok daha fazla... ;))