“Mucize, mucizeye inanmaktır.”
Henüz 17 yaşındaydım bu sözü söylediğimde. O zaman bütün benliğimle inanırken, hayat yordu ve unutturdu bana mucizeleri.
Şimdi yeniden haykırabilirim avazım çıktığı kadar: Ben bir mucizeyim!
Hayatın, insanlığın çoğunluğu için, içtenlikle yaşanması gereken bir çoğunluk değil, baskılar ve cezalarla ve inanılması gereken yalanlarla yapılmış dar bir alanda, sürekli bir rol yapma hali olduğunu, ilk bu sıralarda sezmeye başlamış olmalıyım.