•ARYAA
@Aryaa_aa
Düşünce
Ennnn...Ümit Yaşar Oğuzcan
Bazı kitaplar vardır, okursunuz… Güzel dersiniz, etkileyici dersiniz, altını çizersiniz. Ama bazı kitaplar vardır… Okuyamazsınız. Elinize alırsınız, birkaç satırla birlikte gözlerinizin önünde bir deniz açılır; ne bir sandal ne bir kıyı... Yalnızca dalgaların sesinde boğulan kalbiniz kalır elinizde.
İşte 
Ümit Yaşar Oğuzcan 
Acılar Denizi tam olarak böyle bir kitap.
Bu kitap okunmuyor — yaşanıyor.
Bu kitap bitirilmiyor — içinde kaybolunuyor.
Bu kitap paylaşılmıyor — kalpte sır gibi saklanıyor.
Bu kitap...
Her dizesi bir yara yeri, her şiiri bir iç çekiş, her kelimesi tarifsiz bir yankı. Sadece bir aşk anlatısı değil bu kitap, insanın içindeki bütün boşluklara dokunan bir yankı... Yalnızlık, özlem, kayıp, aşk, pişmanlık, mutluluk, huzur, sükûnet... Ama en çok da insan kalbinin kendisi.
Ben bu kitabı bitirmedim.
Ama bitirdim diyeceğim.
Çünkü çoğu şiirini ezberlediğim halde hâlâ yeniden ezberliyorum.
Çünkü her okuduğumda yeniden düşüyorum.
Çünkü anlatamam. Çünkü anlatmak bu kitap için yetersiz. Çünkü...
“Beğendim” demek az, “bayıldım” demek eksik, “öldüm” demek yavan.
Bu kitap, şiir kitaplarımın arasında başucu kitabım.
Ne zaman yolumu kaybetsem, ne zaman kalbimle baş başa kalmak istesem, ne zaman mutlu olsam, bir sayfa çeviriyorum ve sanki Ümit Yaşar bana “buradayım” diyor.
Kalbime dokunarak konuşan bir dost gibi... Benimle sükûnete ses katıyor..
Bir şiirine denk geldim şimdi. En sevdiğim diyebilirim.
Ama paylaşamam.
Kıyamam.
Çünkü bazı şiirler sadece okunmaz, sadece saklanır.
O şiiri her okuyuşumda, her harfinde bulutlara çıkıyorum.
Ve sanki orada Ümit Yaşar’la göz göze geliyorum.
İşte bu yüzden bu kitap şaheserlerin şaheseridir.
Bir insan şiiri bu kadar mı hisseder?
Ümit Yaşar Oğuzcan Acılar Denizi tam olarak böyle bir kitap.
Bu kitap okunmuyor — yaşanıyor.
Bu kitap bitirilmiyor — içinde kaybolunuyor.
Bu kitap paylaşılmıyor — kalpte sır gibi saklanıyor.
Bu kitap...
Her dizesi bir yara yeri, her şiiri bir iç çekiş, her kelimesi tarifsiz bir yankı. Sadece bir aşk anlatısı değil bu kitap, insanın içindeki bütün boşluklara dokunan bir yankı... Yalnızlık, özlem, kayıp, aşk, pişmanlık, mutluluk, huzur, sükûnet... Ama en çok da insan kalbinin kendisi.
Ben bu kitabı bitirmedim.
Ama bitirdim diyeceğim.
Çünkü çoğu şiirini ezberlediğim halde hâlâ yeniden ezberliyorum.
Çünkü her okuduğumda yeniden düşüyorum.
Çünkü anlatamam. Çünkü anlatmak bu kitap için yetersiz. Çünkü...
“Beğendim” demek az, “bayıldım” demek eksik, “öldüm” demek yavan.
Bu kitap, şiir kitaplarımın arasında başucu kitabım.
Ne zaman yolumu kaybetsem, ne zaman kalbimle baş başa kalmak istesem, ne zaman mutlu olsam, bir sayfa çeviriyorum ve sanki Ümit Yaşar bana “buradayım” diyor.
Kalbime dokunarak konuşan bir dost gibi... Benimle sükûnete ses katıyor..
Bir şiirine denk geldim şimdi. En sevdiğim diyebilirim.
Ama paylaşamam.
Kıyamam.
Çünkü bazı şiirler sadece okunmaz, sadece saklanır.
O şiiri her okuyuşumda, her harfinde bulutlara çıkıyorum.
Ve sanki orada Ümit Yaşar’la göz göze geliyorum.
İşte bu yüzden bu kitap şaheserlerin şaheseridir.
Bir insan şiiri bu kadar mı hisseder?
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Gökyüzüm olsan seni dağ gibi sevsem
Her ânını yeni bir çağ gibi sevsem
Sevenler için bu dünyada ölüm yok
Ölsem de seni bin yıl sağ gibi sevsem
Seni nasıl severim bilirsin
Nasıl yanarım özlemler içinde
Bastığın yerler cennet olur
Bilirim en serin rüzgarlarla gelirsin
Yine de yanar tutuşurum ben
Cehennemler içinde
Ben mutluluk nedir bilmedim
Saçlarım okşanmaya alışık değil
Hep böyle dalıp gider gözlerim
Ve ne zaman düşünsem geçen günleri
Bir karanlık basar içimi
Aydınlık değil