Gelip geçen her şey ölüyor...
Allahın fermanı, bu.. Allahın (Esfel'üs safilin — sefillerin en sefili) diye andığı şu yeryüzünde, bu, gurbetlerin, ayrılıkların, uzaklıkların, eksikliklerin, kesikliklerin, kırıklıkların vatanında, ruhumuzu çatlatasıya geren bir kasvet seziyoruz ki, başka bir âlemin, yerin, iklimin ihtarcısıdır.
Ebedi safânın...
Allahta ebedi safânın...
Bu safânın yolu da, ölmek, ölmeden ölmek...
Parisa Hazretlerinin sözlerini elimle kaydediyor, ona yayılıyor da bir türlü tabi olamıyorum:
-Gafil halk, kesik ve bitkin, bir laf eder:
Yarın olsa da bir iş işlesem… Bilmez ki, bugün, dünkü günün yarınıdır.
Bugün ne işlemiştir ki, yarın bir şey işleyebilsin?