Evliliklerin çoğunun yürümediğini gösteren istatistiklere rağmen insanlar evliliğin normal olduğuna inanıyor. Çoğu insan evlenmek istiyor. Başarı oranı bu kadar düşük olmasına rağmen, insanların kitleler halinde denediği başka bir şey var mı?
Yalnız olmak, kendimizin en gerçek haline daha yakın olmak anlamına gelmiyor mu? Başkasıyla bağlantı halinde değil ken, onların varlığı ve yargılarıyla seyreltilmemişken daha çok kendimiz değil miyiz? Başkalarıyla, arkadaşlarımızla, ailemizle ilişkiler kurarız. Bunda sorun yok. Bu tür ilişkiler aşk ilişkileri gibi bağlayıcı değildir. Kısa süren ilişkilerimiz, sevgililerimiz olabilir. Ama sadece yalnızken kendimize odaklanabilir, kendimizi bilebiliriz. Bu yalnızlık olmadan kendimizi nasıl bilebilir, nasıl tanıyabiliriz?
“Bugünlerde daha fazla sayıda insan depresyonda değilse de üzgün. Sence de öyle değil mi?”
“Aynı fikirde değilim. Üzüntü ve yetersizlik duygusu hakkında düşünmek için daha fazla fırsat var sadece, insanlar mutlu olmak için kendilerini daha fazla baskı altında hissediyorlar.
Oysa bu imkânsız.”