Sadece ülkemiz diğerlerinden daha hızlı. Bizim battığımızdan ders çıkarırlarsa ne âlâ. Ve artık devletler önemsiz, asıl iş şirketlerde. Binlerce, on binlerce şirkette. Onlar kahvenin 50 lira olduğu yerde yer bildirimi yapıp, arabanın anahtarını masaya bırakmayan tipler. Onlar senin yaşayıp, yaşamayacağına karar veriyor. Onlar senin ne yiyip, ne içeceğine, ne izleyeceğine karar veriyor. Onlar senin ne dinleyeceğine, neler giyeceğine karar veriyor. Onlar sana yüzlerce şekil veriyor ve seni karmakarışık hale getiriyor.
Yaşamakta olduğumuz dünya onların. sen farkına varmadığın sürece onlarınsın.
Onlarla savaşılmaz, onlardan kaçabildiğin kadar kaçarsın ama bir şekilde yakalanmış bulursun kendini çünkü her yerdeler. Onlar içtiğin sigaradaki zehir, yediğin yemekteki zararlı ama tadı güzel madde, giydiğin “harika” tişörtteki etiket onlar. Senin asıl depresyonun onlar. Onlar bir tek doğaya sızamıyor. Onlar senin ara sıra gelen bileklerini kesme hissin. Onlar bira içerken daldığın noktada gördüklerin. Onlar senin kötülük ya da iyilik tanımlarına sığmayan, özgürlüğü unutturan, canın yerli yersiz yanarken yakmak istediğin dünyanın ta kendisi.
İnsan tam bunları düşünürken yok oluvermek istiyor. Dünya üzerinde ki bütün barışlar onların, savaşlar onların, kârlar onların. Onların doğruları, yanlışı yok. Onların kendi gerçekleri var. Benim empati kuramadığım gerçekler. İnsanı, insan yapan her şeyi çürüttüler. İnsanın belli bir noktadan sonra kurtarabileceği şeyler;
Edebiyat, resim, müzik, bilim, teknoloji.
Kendi özerkliğini kurmak zorunda bırakılıyoruz. Kendi dünyamızı yaratmak zorunda kalıyoruz. Ben evimin üstünden baktığımda bunu görüyorum.
Düşman değilim ama dost olmak için de seçiciyim...
~E.K~
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ruhun sen olmaktan yorulmuştur artık.1000Kitap
Senin bedeninde olup, acılarınla yanmaktan ve tekrar tekrar kendini iyileştirmekten..
Çok kısa bir süreliğine ayrılmak ister senden, ama ya mutsuzluğuyla başbaşa mücadele verip her seferinde onun yenmesini ve artık sadece gözyaşını hissedebildiği bedeninde senin gözpınarlarından akıttığın gözyaşları yüzünden, mutsuzluğu bile hissedemeyip göz yaşı kalmayan bedeninin yok olmasını yorgunlukla izleyip ya da, kendi hissizliğiyle son kalan umut kırıntısınıda ezip hiç geri dönüşü olmayan bir yolculuğa çıkmaya.
R.E.K
Eğitime dair aslında, gerçekten hiçbir şey öğretmediler çocuklara. Bunun kanıtı lise diplomasının anca asgari ücrete denk gelmesidir. 12 yıl okumanıza rağmen hala gelecek kaygınız var, hala iş bulma kaygınız var kandırıldınız. Kendinizi kaptırdığınız yerel ideolojiler, size has olan herşeyin yok edilmesinin içinizde açtığı boşluğu dolduramayacak maalesef.
Yaşam dediğimiz olgu, hayatta kalabilmemiz için bizi köleleştirmeye ve köleleşmeye zorlar. "Özgürlük" terimi bile bizi kendisine muhtaç ettiğinden ötürü köleleştirme sisteminin bir ürünüdür. Sistemden çıkış yok.
Fakat korkak bir köle olmaktansa, özgürlük arayışındaki bir köle olmak daha iyidir.
R.E.K
''Hükümetini ayakta tutmak için dini kullanmaya gerek duyanlar zayıf yöneticilerdir. Adeta halkı bir kapana kıstırırlar. Benim halkım demokrasi ilkelerini, gerçeğin emirlerini ve bilimin öğretilerini öğrenecektir. Batıl inançlardan vazgeçilmelidir.
İsteyen istediği gibi ibadet edebilir. Herkes kendi vicdanının sesini dinler. Ama bu davranış ne sağduyulu mantıkla çelişmeli ne de başkalarının özgürlüğüne karşı çıkmasına yol açmalıdır.''
#KemalAtatürk