Ben bir aziz değilim,
Azizler tohum eker sevgi tarlalarına
Rüveyda'ya Ağıt / 
Nurullah Genç
Eğleniyorlardı. Yaşıyorlardı. Ve ben, kafamın içine ve yalnız kendi ruhuma kapanmakla onların üstünde değil, bir sakatlık demek olduğunu hissediyordum. Bu insanlar dünyada nasıl yaşamak lazımsa öyle yaşıyorlar, vazifelerini yapıyorlar, hayata bir şey ilave ediyorlardı. Ben neydim? Ruhum, bir ağaç kurdu gibi beni kemirmekten başka ne yapıyordu? Şu ağaçlar, onların dallarını ve eteklerini örten karlar, şu ahşap bina, şu gramofon, şu göl ve üzerindeki buz tabakası ve nihayet bu çeşit çeşit insanlar hayatın kendilerine verdiği işi yapmakla meşguldüler. Her hareketlerinin bir manası vardı, ilk bakışta göze görünmeyen bir manası. Ben ise, dingilden fırlayarak, boşta yuvarlanan bir araba tekerleği gibi sallanıyor ve bu halimden kendime imtiyazlar çıkarmaya çalışıyorum. Muhakkak ki dünyanın en
lüzumsuz adamıyım. Hayat beni kaybetmekle hiçbir şey ziyan etmeyecekti. Hiç kimsenin benden bir şey beklediği ve benim hiç kimseden beklediğim yoktu.
Kürk Mantolu Madonna
Yaz bitiyor işte. Ayaküstü bir söyleşiydi zaten pespembe
ibrişim ağaçlarının altında. Kışa taşıyorum dünyanın
tortusunu: şarkılar, ağlayışlar, vedalar, buluşmalar,
karartma geceleri, sirenler, yaşamı saran sis:
İç içe giren, sarmaşan.
Virginia Woolf / 
Ahmet Oktay
Aslında hayatta yeni deneyim diye bir şey yoktur. Bazen başınıza gelen bir şeyin daha önce yaşanmadığını, yepyeni bir deneyim olduğunu düşünür, ancak tamamen yanılırsınız. Bir koku duyar, bir şey işitir, ya da hisseder ve ilk deneyim sandığınız şeyin aslında daha önce de yaşanmış olduğunu fark edersiniz.
