Yüreğimi kaplayan korkular vardı; o korkular gerçeklerin meskenini yurt edinmiş gibi kol geziyordu yaşamımda. Üstelik yıldızlar gökten inmiş, yüreklere dileklerini teslim etmiş gibi suskunlardı. Ben korkulara teslim olmuş, benliğimi gerçeklere feda etmiştim. Varlığım bir tuğla gibi tuzla buz olmuştu. Onun yokluğunun yanında.
Yokluğu, bir fırtına gibi yerle bir etmişti
Geçtiği tüm anı hanlarımı.
Şimdi sessiz bir oda gibi, bir ben var. Yaşamda suskun ve sükut içinde.
Şifa diliyor, iyi tüm niyetlerden.
G.P.