AsenaMelike
@AsenaMelike
PhD
Ankara
9 Haziran 1997
25 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kemal; bir yanda Sibel ile kuracağı 'ideal' ve mutlu aile tablosunu planlayan, diğer yanda ise Füsun ile geçireceği bir ömrün hayaline hapsolmuş bir karakter. Okura, 'Aşk mı yoksa saplantı mı?' sorusunu sorduran ve bu sorunun cevabını kitabın başında ve sonunda bambaşka verdiren derin bir portre çiziyor. Olaylara, kişilere ve nesnelere sadece bakmayıp onları gören hisli biri diyebiliriz bence. Kiminin takıntılı kiminin aşık diyeceği bu karakteri ben takıntılı aşık olarak tanımlamayı uygun gördüm. Geç kalmış olsa da vazgeçmeyişi ve o sarsılmaz sadakati, buruk bir gülümseme bırakıyor insanın yüzünde. Kitabı bitirdiğimde ise zihnimde bazı sorular yankılanıyordu: Füsun eğer nişandan sonraki o ilk randevuya gitseydi, hayatları nasıl şekillenirdi? Kemal bir seçim yapmaya cesaret edebilir miydi? Ve en önemlisi, kimi seçerdi?"
Reklam
Vatan için, hürriyet için, bağımsızlık için yola çıkan Enver ve yol arkadaşları... Bu yolda amaçlarına ulaşmak için her türlü kandırmacaya hatta iftiraya başvurmaktan geri kalmayan vatanseverler... Kitap bizi tam da bu gri alanın içine bırakıyor. Dönemin ruhunu bir dedenin ağzından masal dinler gibi naif ama gerçekliğiyle tarihin soğuk yüzünü hissettirecek kadar sert bir dille aktarıyor. Kitabın en çarpıcı yanı, "Kim vatansever, kim hain?" sorusunu okurun zihnine bir kıymık gibi batırması. İttihat ve Terakki’nin o fırtınalı dönemini anlatırken yazar, karakterleri sadece kahraman ya da sadece suçlu olarak resmetmiyor. Aksine: İdealizmin nasıl bir hırsa dönüşebileceğini, vatanı kurtarmak isterken başvurulan yöntemlerin ahlaki boyutunu, tarihin tozlu sayfalarındaki o "insan" faktörünü ön plana çıkarıyor. Eğer tarihi sadece ders kitaplarındaki kronolojik bir sıradan ibaret görüyorsanız, bu kitap o bakış açısını yıkacaktır. Tarihi bir kesiti, masalsı bir anlatımla ama belgelere dayanan bir gerçeklikle okumak; Enver Paşa’nın trajedisini ve İttihatçıların ruh halini anlamak isteyenler için bu eser biçilmiş kaftan.
Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan tek soru “Acaba Bulgakov ölmeden bu kitabı bitirmiş olsaydı nasıl bitirirdi?” Oldu. Kitabın son kısmında net bir şekilde belli olan kopukluklar var fakat okumaya engel değil bence.
Kitapta çok fazla karakter olması anlamayı güçleştiriyor. Ne kadar böyle bir durum olsada konunun çekiciliği okumayı bırakma düşüncesine yer vermiyor. Bu yüzden okuyacak olanlara tavsiyem kendi hatırlayacakları şekilde karakterleri not almalarıdır. Bu daha kolay anlamaya yardımcı olacaktır.
Kitapta anlatılanlara gelecek olursam fantastik bir konusu var kitabın. Şeytan, cadılar, büyü ya da sihirbazlık denilebilecek çeşitli olaylar... Bununla birlikte asıl hikaye içinde başka bir hikaye de anlatılıyor. Bu da bence kitabı daha okunası yapmış.
Tüm hayatını bir insana adamak... Çok iyi tanıdığını düşündüğü o insanın düşündüğü gibi olmadığı için tüm insanlığa küsmek... Ve susmak... En çok konuşmaya ihtiyacı olduğu halde insanlığa küskünlüğünden susmak. Bir de hayat diye bir gerçek var ki aşkın en güzelini de yaşatıyor acının en ağırını da. Yine de yaşanmış güzel günlerin hatırına, yaşanacak güzel günleri umut etmek gerek.
Kitabı okuduktan sonra yazdıklarım daha net anlaşılacaktır. Ölmeden okuması gerekenler listesine girmeli bence.
Gözünü şan, şöhret ve gösteriş bürümüş bir kadının aşklarının hikayesi diyebiliriz sanırım bu kitap için. Mutluluğu ve aşkı okuduğu kitaplardaki karakterlerden ve olaylardan ibaret sanan bir kadın ve bu mutluluğu bulmak uğruna hem kendini hem kocasını hem de evladını mahveden bir kadın... Madam Bovary... Zaman zaman sıkıcılaşan bölümlerin yerini bir anda hevesle okuma isteği alıyor. Kitaptan çıkarılacak o kadar çok ders var ki buraya yazmayıp tek tek okunmasını öneriyorum.
