Bir milletin varlığını ve istiklâlini kurtarabilmek için düşünülebilen her türlü teşebbüs ve fedakarlığı yaptıktan sonra başarıya ulaşır. Ya başaramazsa demek, o milletin ölmüş olduğu hükmüne varmak demektir. Öyle ise, millet yaşadıkça ve fedakârca teşebbüslerine devam ettikçe başarısızlık da söz konusu olamaz.
Benim açıkça ortaya atılmamda ve bütün milli ve askeri hareketlerin başına geçmemde elbette sakınca vardı. Ancak, o sakınca, başarısızlık halinde herkesten önce ve herkesten çok benim, en büyük ceza ve azaba uğratılmamdan başka bir şey olabilecek miydi?
Oysa, bütün vatanın ve koskoca bir milletin ölüm kalım davası söz konusu olurken vatanseverim diyenlerin kendi sonlarını düşünmelerinin yeri var mıydı?
10 yaşındaki çocuk, "Nutuk'u okudum." deyince şahsiyeten utandım. Vatanı için mücadele etmiş büyük insanın kaleminden çıkanları okumamak bana yakışmadı dedim.
İleride bunu tekrar okuyup utanmanın motivasyonuyla yâd edeceğim bir post bırakıyorum buraya...