Düşündüm de insan ve dünya ne çok birbirine benziyor. İkisinin de içinde fırtınalar koparken birden güneş açıyor. Bazen mevsim sonbahar, bazen yaz oluyor. Güneş ikisi için de her gün yeniden doğuyor. Aynı hava ile hayat bulup aynı rüzgârla savruluyoruz.
İkisine de en çok zararı içinde yaşattıkları oluyor. İkisi de kıymet bildikçe güzelleşiyor ve ikisi de günün sonunda her şeyin yalan olduğunu anlıyor...