Ama sen neyimsin ki benim,sen ki beni asla,asla tanımadın,bir su birikintisinin yanından geçer gibi geçip gittin ve beni hiç bitmeyen bir bekleyişe mahkûm ettin,neyimsin ki sen benim ?
Ve senin içinde beni sana hatırlatan hiçbir şeyin olmadığını,senin hayatında benimkine bir örümcek iplikçiği kadar incecik bir hatıranın bile uzanmadığını gösteren o bakışın karşısındaki uyanışım,benim gerçekliğin uçurumuna ilk yuvarlanışım,kaderimi ilk sezişim oldu.