Ölü odasında beklerken, yanımda yas tutup ağlayan bir kimse yoksa, içimde mutluluk duymamam pek ender mümkün olur. O odada ne dünyanın, ne de cehennemin bozamayacağı bir huzur bulur, sonsuz, gölgesiz ahretin, ölülerin girdiği sonsuzluğun güvenliğini duyarım. Burada hayat sonsuz, aşk sınırsız, hoşnutluk eksiksizdir.
Bir gün gelir, Rubens ya da Tiziano olursam, isteğinizi belki yerine getiririm; çünkü o zaman hem şair ve yaratıcı kalmayı, hem de güçlü ve görkemli gerçeği güçlük çekmeden ve korkusuzca kavrayabilirim.