Kitabın başları çok yavaştı. Olay örgüsü bir türlü ilerlemiyor, kurgu beni içine çekmiyordu. Bunun getirisi olarak ilk on beş bölümü iki hafta gibi bir süre de zar zor bitirdim. Ancak sonlara doğru konu açıldı ve olay örgüsü fazlasıyla akıcı bir hâl aldı. İnshara ve Jezara’nın olduğu sahneleri okumak çok keyifliydi.
Sevmediğim kısımlara gelecek olursak:
- North’a bayıldığımı söyleyemeyeceğim. Gökkubedeyden içerisinde olduğu “ilişki” bence rahatsız ediciydi. Nimhara gibi bir tanrıçanın yanına yakışmadığını düşündüğüm çok fazla kısım oldu. Aklı başında bir prens değilde, babası okul sahibi olan bir liseli gibi gelmişti gözüme çoğu zaman.
- Kitap, iki farklı yazar tarafından yazılmış. Bir bölüm Nimh’in ağzından okurken diğer bölümde North’un ağzından okuyoruz. Yazarların kalemleri farklı -doğal olarak- bu da iki farklı yazar tarafından yazılmış olduğunu iyice kavramamıza neden oluyor. Hangi yazarın hangi karakteri yazdığını bilmiyorum ama Nimh’in anlatımını daha çok beğendiğimi söyleyebilirim. Dil kopukluğu çok göze batmasa da dikkat edilirse fark edilir türdendi.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bahseldiği gibi, tam bir insanlık dramı…
Winston ve julia’nın ilişkisinde ilk baştan beri büyük eksiklikler vardı, eğer parti olmasa da onları güzel bir geleceğin beklediğini hiç düşünmemiştim. Belki de bu düşüncem sayesinde okuduklarıma yeterince şaşıramadım. İkisi de ahlaki açıdan gri karakterler, bunun işlenişini sevdim ama açık olmam gerekirse ne winston ne de julia ana karakter olmak için yeterli gelmediler gözüme.
Kardeşlik örgütünün gerçekten var olmasını ve sonucu her ne olursa olsun partiye karşı gösterilen bir baş kaldırı görmek isterdim. Bir an bile zayıflamadıklarını görmek pek hoş değil.
Bireyin iç dünyası mükemmel işlenmiş. Winston’un, kendi varlığını dahi sorguladığını kendi benliğimde hissettim.
8/10 veriyorum. İlk başta dediklerim üzerine 2 puan kırıyorum. Okunması gereken bir eser.
Kitabı genel olarak beğendim ama yine de birkaç eleştirim olacak:
Küçüklükleri çok güzel işlenmiş olsa da yetişkinlik hallerinde büyük eksiklikler vardı. İlk olarak çok hızlı “arkadaşlık” evresinden çıktılar. Gelişimi tam olarak okuyamadık, tamam önceden kalma bir şeyler vardı ama araya onca yıl girmiş. Yine de bir şeylerin daha ağırdan alınmasını isterdim. Kitapta en az otuz sayfalık bir boşluk vardı diyebilirim. Penn ile boşanma evraklarını imzaladılar ama biz sonrasını okumadık? Sonrasında jax’le evlendiğine göre boşanmışlar ama kısa da olsa Penn ile yüzleşme sahnesi gerektiğini düşünüyordum çünkü 5 yıllık bir geçmişleri var. Eksik sayfalarından biri de buydu.
Onun dışında sevemediğim çok fazla karakter oldu. Özellikle cornor denen çocuk… o kadar rahatsız edici ki ne esprilerine gülebildim ne de yaşadıklarına üzülebildim. Çok ukala. Yazarın başka bir kitabının başrolüymüş kendisi, kitabı sepetimden çıkarmama neden oldu sağolsun. (Güzel bir kitap olduğunu düşünüyorum ama şuan okur muyum? hayır.)
Ken ve jax’ın çocukluklarını okurken, özellikle bazı kısımlarda çok eğlendim. Ken’in çocuklara ok atıp havladığı sahne… en son kendime vurarak gülüyordum.
8,5/10 veriyorum. Yazarın diğer kitaplarını da merak ediyorum, bir süre radarımda olacak
