… Ne de olsa insan sonsuza kadar kendi kendisiyle kalamazdı. Bahar geri gelmişti. “ Dönüyor mevsimler, ama dönmüyor bana Gün, dönmez bana Sabahın ve Akşamın tatlı doğuşları.”
Gerçekten feci bir çağda yaşıyoruz. Bu yüzden de ona feci bir mahiyet vermekten kaçınıyoruz. Felaket geldi geçti, şimdi yıkıntıların arasındayız, küçük umutlar yaratabilmek için kendimize küçük yaşam alanları inşa etmeye başladık. Bu oldukça çetin bir iş; geleceğe uzanan pürüzsüz yollar yok, ama engellerin etrafından dolaşıyor ya da güçlükle üzerinden atlıyoruz. Yedi cihan üzerimize yıkılsa da yaşamak zorundayız.