Boş duvara bakıyorum.
Uzun uzun, hiçbir şey düşünmeden… ya da belki fazlasıyla düşünerek.
Kendime bakmaktan daha kolay bu.
Çünkü duvar sessiz; ne yargılıyor ne de hatırlatıyor.
Ama ben… kendime karşı hiç bu kadar sessiz olamıyorum.
İçimde sürekli konuşan bir ses var.
Eksiklerimi sayan, hatalarımı büyüten, olduğum kişiyi yeterli bulmayan bir ses.
Ne kadar susturmaya çalışsam da hep geri geliyor.
Kendimi sevmek bu yüzden zor geliyor.
Çünkü en çok beni ben biliyorum.
Nerede kırıldığımı, nerede vazgeçtiğimi…