Günler, haftalar, aylar hatta yıllar geçti. Anılar birikti kalplerin her köşesinde. Bazı anılar daima orada sızlamaya devam edecek yaralar açtı, bazıları sonsuza dek yaşanmaya devam edecek mutlu, huzurlu, eğlenceli anlar gömdü. Bazılarıysa tanımlanması zor fakat bir o kadar derin hissi oraya yıldız gibi kazıdı, sevgi...
Ve ben bir kez daha zamanın durmasını nasıl da çok istemiştim. Zaman dursun, hiçbir şeyi, hiçkimseyi düşünmeyeyim, yıldızlar gökyüzünde asılı kalsın ve bulutlar ayı kapatmasın...
Sadece zamanın pillerini çıkarıp çöpe atmak istemiştim.
İnsanları insanlar kelepçeliyordu. Birbirlerini kafese kilitliyorlardı. Her gün daha çok insan daha boş yaşıyordu. Yeni bir güne başlarken mesela bugün neler olacak acaba diye merak etmiyorlardı. Bir kısır döngünün içinde hapsolmuşlardı ve hiçbir şey yapmıyorlardı kaçmak için.