İnsanlar hep daha çok isteyecekler ta ki hiçbir şeye sahip olmayana dek. Hep yitirtecekler seni, çürütecekler tüm bedenin kırmızıya boyanana kadar. Bazen kan bile görmeyecek yaralandığın fark edilip yardım edilmesin diye. Birçok kez yanlarında kelimeler kuruyana kadar çığlık atmak isteyeceksin ama çığlık atamayacaksın çünkü suyun altında boğuluyor olacaksın.
Bir hayali ne kadar uzun zaman besleyip büyütürseniz ona yaklaşmak o kadar zorlaşır ama asıl zor olan onun gerçekleşeceğine olan inancınızdır. Hayal kurmaya o kadar alışırsınız ki gerçek olacak olma ihtimali sizi zorlamaya başlar. O hayalden başka bir şeyiniz kalmayacağını bilirsiniz. Yolların sonunu bu yüzden ben de sevmem. Oraya vardıktan sonra gidecek yeriniz kalmaz.
Kelimeler neden en ihtiyacınız olduğu anlarda sizi terk ediyordu? Gece yatarken uyutmuyordu o düşünceler, cümleler birbirine giriyordu da neden böyle anlarda her şey silinip gidiyordu?