Güven kaybedildiğinde kazanılmıyor.
Hayat kısa, kalp kırıldığında onarılmıyor.
Zaten bu hayatta hiçbir şey kırmaya değmiyor.
Anlamanız ve idrak etmeniz dileğiyle...
Sonra anladım ki aşk bana gire bir şey değilmiş. İnsanlar gerçekten tüm kalbiyle sevemezmiş. Ön yargılı olmak istemiyorum ama yolum kiminle kesişse hep bir çıkmaz sokağa girdim.
Toparlanması zor darbeler aldım. Bunun iki açıklaması olabilirdi. Ya ben çok saftım ya da insanlar çok acımasızdı.
Zaten seçilmem de imkansızdı. Çünkü me zaman sevmek istesem ufak mutluluklarım hep açılarıma sızdı. Ve insanlar da ayrı bir acımasızdı...
"Tüm bunlara değer miyid?" sorusu hep aklımda cevapsız kaldı.
Ama değmesini isterdim. Çünkü değmeyecek insanlar için kendimi çok tükettim.
Değer mi değmez mi hiç bilmiyorum ama umarım değer dedim.
O kadar çaresizdim ki sadece bunu diyebildim.