Ne yaptıysam tarihle bir türlü bağ kuramadım. İnsanoğlunun gerçekten değiştiğine de hiçbir zaman inanmadım. Tepkiler, duygular, davranışlar… Hepsi aynı. Bu yüzden geçmişte yaşayan insanların anlattıklarını bugün zaten bizzat deneyimliyorum. Peki ben hangi tarihten ders çıkaracağım? Hangi olay bana bir şey katabilir, ben onu birebir yaşamadan?
Bakıyorum da, binlerce yıl önce masum bir hayvan nasıl tekmeleniyorsa bugün de aynı şey yaşanıyor. O zaman insanlar açlıktan ölüyordu, bugün de öyle. Tarih bana ne öğretecek? “Aa evet, şimdi açlıktan ölecek çünkü ben bunun benzerini daha önce okumuştum,” mu diyeceğim?
Demek istediğim aslında şu: İnsan aynı insan. Koşullar değişse de özümüz değişmiyor. Bu yüzden tarihten kopuk hissediyorum.
Dikkat edin hayatın anlamı hedefsizlik olduğunda önemini yitirir. Bilinç hep meşgul olmalı çünkü onu meşgul etmezsek hayatın anlamsızlığı yüzümüze sert bir balyoz gibi çarpar
Niye herkes mutluluğu sanki olması lazımmıs gibi düşünüyor. Kim size bu dünyada mutluluğu garanti ediyor neyin umudunu mutlu olmaktan geçtiğine inanıyorsunuz.