İnsanlar kendi acılarına ve keyiflerine ziyadesi ile tutunurlar. Kendini önemsemek ve acımak aynı şeydir. Ancak kendisine acıyan, hayatın ona gaddar davrandığını söyleyen insan, bütün bu dramın içinde kendisine tapmakla meşguldür. Benlik evinden çıkmayan insan, zamana hapsolmuş insandır. Onun her günü aynıdır. Bedenin zamanı akarken, zihnin zamanı durmuştur ve bu acının ta kendisidir.